We wcześniejszych postach zostały opisane powody, dla których płyty winylowej nie można naciąć z taśmy matki 1:1. Trzeba jednak dodać – winyl da się naciąć 1:1, ale bardzo cicho. Cichych płyt jednak nikt nie chce.
Wobec tego, żeby osiągnąć wymaganą głośność odtwarzania, trzeba zmienić sygnał tak, żeby nadawał się do nacięcia i nie spowodował problemów przy odtwarzaniu.
Wszystkie korekty są wprowadzane ręcznie w czasie rzeczywistym. Technik ma możliwość śledzić, co się będzie działo, tylko z wyprzedzeniem jednego obrotu płyty. Nacinanie przypomina jazdę autem, kiedy trzeba dostosować prędkość, bieg itd. do warunków na drodze.
Lepszym porównaniem, zwłaszcza dla osób mających styczność z fotografią chemiczną, jest wykonywanie powiększeń. Negatywu w większości przypadków nie można skopiować 1:1 na papier dlatego, że kontrasty motywu, a w konsekwencji negatywu, są zbyt duże w stosunku do możliwości papieru. Zwłaszcza w fotografii czarno-białej stosuje się przysłanianie, doświetlanie i wiele innych technik. W tym porównaniu negatyw jest taśmą matką i negatyw ma za duży kontrast w stosunku do papieru, czyli acetatu. Chociaż to porównanie nie jest dokładne, bo acetat można naciąć "gorąco", czyli głośno, a problemem będą za małe możliwości śledzenia we wkładce.
Nie można przejechać dwa razy tak samo danego odcinka drogi dlatego, że człowiek nie jest automatem. Nie ma też dwóch identycznych, wykonanych ręcznie powiększeń. Z tego powodu każdy winyl brzmi nieco inaczej. Chodzi o różne tłoczenia, a nie o różne egzemplarze z tego samego tłoczenia.
Różne tłoczenia wyprodukowane w różnych latach przez tę samą wytwórnię, a zwłaszcza inną wytwórnię, różnią się nieco dźwiękiem, ponieważ osoba nacinająca wykonała swoją pracę trochę inaczej.
Opracowano specjalną technikę dwuetapową produkcji stempli, która pozwala obejść problem powtarzalności wyników nacinania. W metodzie jednoetapowej wykonuje się jeden stempel z jednego acetatu. Nakład w konsekwencji nie będzie imponujący. Więc trzeba wykonać więcej sztanc, ale skoro każde nacięcie matrycy jest trochę inne, nacinanie dodatkowych acetatów jest złym pomysłem. Wytwórnia nie może sobie pozwolić na to, że płyty będą się różnić głośnością, dynamiką itp. itd. w ramach tego samego wydania.
Zamiast nacinać nowe acetaty, stosuje się metodę dwuetapową. Z posrebrzonego acetatu, czyli z mastera, wykonuje się kopię pośrednią, czyli metal master, i dopiero na jego bazie robi się stemple. Warto wiedzieć, że ten proces jest dość trudny technologicznie, bo wymaga pokrycia elementu pośredniego warstwą smaru. Jeśli się da smaru za dużo, wtedy utraci się część informacji w wysokich tonach. Po wykonaniu tzw. metalowej matki można z niej zrobić dowolną ilość stempli do tłoczenia.
W odniesieniu do ślepej wiary w jakieś niezwykłe właściwości płyty analogowej w stosunku do rzekomej jej wierności z oryginałem okazuje się to być kompletnym nieporozumieniem. Nie dość, że płyta musi mieć zmieniony dźwięk ze względu na ograniczenia nośnika, ale na domiar złego wszystkie zmiany są robione ręcznie, można powiedzieć "na oko", więc stopień tej "wierności" zależy od umiejętności czy nawet osobistych preferencji technika nacinającego płyty.
Smar na etapie pośrednim i szczególnie, jak się zdaje, brak korekt przy nacinaniu skutkowały tym, że zwłaszcza wiele polskich wydań licencyjnych nie dorównuje oryginałom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz